Του Χρήστου Λάσκου

Τις τελευταίες μέρες, μέσα στον ορυμαγδό και τρία χρόνια από την εκκίνηση της εθνικής μνημονιακής εποποιίας,  άρχισε να εμφανίζεται μια τροπή του κυρίαρχου λόγου προς την «υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας» ή, αλλιώς, εναντίον του κινδύνου «αφελληνισμού της ελληνικής οικονομίας». Το «Βήμα», μάλιστα, εμφανίζεται ως σημαιοφόρος αυτών των άμεσων καθηκόντων, ξιφουλκώντας εναντίον των ξένων επιτρόπων, ενώ, όπως άκουσα σήμερα (22 Νοεμβρίου 2012) στον Σκάι, ο Αλέξης Παπαχελάς θα μπορούσε να προσχωρήσει σε μια ιδέα ακόμη και άρνησης της δόσης (!), αρκεί «να το κάνουμε όλοι μαζί».

Καταπληκτικά πράγματα! Αν, μάλιστα, συνδυαστούν με τα ρίγη συγκίνησης που προκάλεσε η Αλέκα Παπαρήγα, με την τελευταία ομιλία της στη Βουλή, σε όλους τους «έγκυρους», αποκτούν γκροτέσκα, σχεδόν, χαρακτηριστικά.

Κάτι, λοιπόν, συμβαίνει εδώ. «Μιλάνε για το Έθνος και πάλι», όταν «…δεν έχει ψίχα ψωμί» για όλο και περισσότερους ανθρώπους.  Εξεγείρονται αγανακτισμένοι για το μεγάλο, το «εθνικό» βάζοντας στο πλάι το «υλικό συμφέρον». Το γεγονός πως δεν είναι το δικό τους συμφέρον που βάζουν στο πλάι, αλλά το δικό μας, δεν έχει για τους ιδεαλιστές μας μεγάλη σημασία. Το θέμα είναι «εθνικό» και όλα τα’ άλλα περισσεύουν τούτη τη στιγμή.

Η μόνη τοποθέτηση, που μπορώ να σκεφτώ σχετικά είναι: δε μας χέζετε, ρε; Φοβηθήκατε μην και οι γκαουλάιτερ (sic) του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας προσβάλλουν την «εθνική μας» επιχειρηματικότητα, που αντιπροσωπεύετε και… σφύζει από υγεία, και μας καλείτε σε «αντιαποικιοκρατικό αγώνα»; Αρχίσατε στα γεράματα να διαβάζετε Φ. Φανόν, εσείς «της γης οι κολασμένοι» τραπεζίτες;

Το πράγμα θα ήταν αστείο αν δεν ήταν επικίνδυνα άγριο. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν η ελληνική Αριστερά είναι ιδιαίτερα επιρρεπής σε εθνικοπατριωτικές και «αντιιμπεριαλιστικές» συγκινήσεις. Και έχει δείξει, ιστορικά, πως εύκολα εγκλωβίζεται σε αφηγήσεις με τέτοια φόρμα.

Ευτυχώς, βέβαια, μας έτυχε η πολύ μαζική Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα, ο ΣΥΡΙΖΑ, να είναι, στη μεγάλη του πλειοψηφία και σίγουρα στην κεντρική του γραμμή, σχεδόν εμμονικός σε έναν αδιάλλακτα ταξικό και διεθνιστικό προσανατολισμό. Το «ή εμείς ή αυτοί» πάντοτε περιλαμβάνει στο εμείς την εργατική τάξη όλου του κόσμου και στο αυτοί  τους εκμεταλλευτές, αλλοδαπούς ή συμπατριώτες, αδιακρίτως. Ένας λόγος παραπάνω, μάλιστα, όταν οι συμπατριώτες μας καπιταλιστές είναι οι πιο εκμεταλλευτές ολόκληρου του κόσμου, όπως αποδεικνύεται από όλα τα νούμερα κι όλες τις πρακτικές. Η προπέτεια της ελληνικής άρχουσας τάξης μόνο με αυτή της Μιανμάρ είναι συγκρίσιμη.

Αν, πάντως, οι συμπατριώτες τραπεζίτες, οι κατασκευαστές και καναλάρχες, οι εφοπλιστές και πετρελαιάδες θέλουν κοινωνικούς συμμάχους  στον σκληρό «αντιαποικιοκρατικό» αγώνα, που ετοιμάζονται πρωτοποριακά να αναλάβουν, θα τους συμβούλευα, ως κίνηση καλής θέλησης, να ξεκινήσουν καλώντας σε κατάργηση όλων των εργασιακών και ασφαλιστικών «μεταρρυθμίσεων» των τελευταίων χρόνων  και διπλασιασμό των μισθών. Τότε, πραγματικά, θα έχει νόημα, ως ένα σώμα μια ψυχή, να βάλουμε το στήθος μας μπροστά, για να αποτρέψουμε την αγορά της Εθνικής Τράπεζας από την Deutsche Bank. Επειδή, όμως δεν πρόκειται να γίνει ας αρχίσουμε να δουλεύουμε για την εθνικοποίησή της.

Είδατε; Εθνικοποίηση λέμε κι εμείς.

πηγή: alterthess

Advertisements