Το όραμα των αγωνιστών

Όλο και χάνεται η πίστη για την αλλαγή της κοινωνίας και την δημιουργία του “δικού μας” κόσμου. Το όραμα για έναν κόσμο χωρίς αφεντικά έβγαλε φτερά και πέταξε. Πλέον αυτό που μας έμεινε είναι να πιστεύουμε ότι τουλάχιστον στον στάβλο που ζούμε υπάρχει και μια γωνιά που μπορούμε να την έχουμε καθαρή κατά το δυνατόν. Μόνο που ο στάβλος έχει αρχίσει να φθείρεται και παρόλα τα μπαλώματα αρχίζει να καταρρέει. Οι αγωνιστές μην κανοντας αυτό που χρειάζεται (να δώσουν στον κόσμο την πολιτική θέση ενάντια στο σύστημα με λόγο και πράξη) αναλώθηκαν σε μια κριτική προς το αόριστο ότι η κοινωνία κοιμάται, ότι κάνει κουμάντο η τηλεόραση και άλλες τέτοιες δικαιολογίες. Οι μόνες δράσεις που γίνονται αφορούν συγκεκριμένα επιμέρους ζητήματα χωρίς να δίνουν κάποια προοπτική για να πετύχουν τους στόχους τους. Ο φασισμός έχει γίνει το κύριο μέλημα του κινήματος ενώ προέρχεται από τον συνδυασμό της διάλυσης της κοινωνίας και τον ανύπαρκτο εναλλακτικό δρόμο της ανατροπής του καπιταλισμού που γεννά τις κρίσεις. Ή θα γίνει η επανάσταση ή θα πνιγεί στο αίμα η ανθρωπότητα για το συμφέρον των αστών. Το να ζητάμε να μη γίνει το δεύτερο χωρίς να ετοιμάζουμε την επανάσταση είναι περισσότερο ουτοπία από την ίδια την επανάσταση.

Είναι αναγκαία η δημιουργία ενός (αντιφασιστικού, αντισεξιστικού, αυτοοργανωμένου, κτλ) αλλά κυριότερα ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ κινήματος που να προτάσει και να διαδίδει ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από την ολοκληρωτική ρήξη με την οικονομική και πολιτική κυριαρχία της αστικής τάξης. Το παγκόσμιο κεφάλαιο σήμερα είναι στην πιο δύσκολη εποχή ακόμα και από την εποχή του 2ου παγκοσμίου πολέμου και θα κάνει το παν για να επικρατήσει η ίδια εξουσία του χωρίς να λυπηθεί για τις επιπτώσεις που θα έχει στην κοινωνία. Η άμυνα είναι εξαρχής καταδικασμένη τόσο σε διεκδικητικό επίπεδο για ποιοτική ζωή και εργασία, όσο και σε επίπεδο χειραφέτησης των κινημάτων από τις κατασταλτικές δυνάμεις. Το επαναστατικό κίνημα πρέπει να προττάσει την επίθεση με κάθε μέσο και όχι να την καταδικάζει νομίζοντας ότι με το να κάνει στροφή προς πιο ρεφορμιστικές μεθόδους θα φέρει τον κόσμο με το μέρος του. Έτσι είναι που δεν θα φέρει κανέναν με το μέρος του, αντιθέτως οι εκπτώσεις μας κάνουν πιο αδύναμους στα μάτια του κόσμου και κανείς δεν θα επενδύσει σε έναν τέτοιο αγώνα. Οι συνθήκες είναι έτοιμες και ο κόσμος αναζητά λύσεις, αυτό που μας μένει είναι να βγούμε μπροστά στους κοινωνικούς αγώνες με ριζοσπαστική πρωτοπορεία.

Θα μας σώσει ο σύριζα;

Η έλλειψη πίστης στον αγώνα οδήγησε στην στήριξη της σοσιαλδημοκρατικής αντεπανάστασης που σε βάθος χρόνου θα δυναμώσει την φασιστική αντεπανάσταση. Ο διάδοχος του κατακερματισμένου πολιτικού σχήματος μαλλον θα είναι ο σύριζα εξυπηρετώντας το να μην γίνει μεγάλο ξέσπασμα από τον κόσμο και να μην υπάρξει πολιτική αστάθεια. Ο σύριζα δεν θα σώσει το λαό αλλά θα δώσει στο σύστημα τον χρόνο που χρειάζεται για να επανασυγκροτηθεί ενάντια στον λαό. Τα επιχειρήματά του ότι υπάρχει καλύτερος καπιταλισμός με την επιστροφή του κεϋνσιανισμού είναι τελείως αποπλανητικά και δεν έχουν προοπτική να πετύχουν. Τα σχέδια που υπόσχεται θα αποτύχουν ή θα τα αλλάξει στη πορεία προδίδοντας έτσι το λαό με αποτελεσμα να ισχυροποιηθεί το μέτωπο της άκρας δεξιάς.

Η αυτοοργάνωση είναι το όπλο μας;

Πάντοτε ήταν απαραίτητη η αυτάρκεια και η αυτοσυντήρηση των επαναστατημένων ανθρώπων. Η ρήξη με το καθεστώς απομακρύνει και τα υλικά αγαθά που παράγονται στα πλαίσια του κεφαλαίου. Ποια είναι όμως η λογική του να αυτοοργανώσουμε τις δομές μας στα δεσμά του κεφαλαίου χωρίς ρήξη; Θα μπορούμε να ζούμε ανενόχλητοι σε μια κομμούνα με μορφή δυαδικής εξουσίας εντός του καπιταλισμού; Τότε γιατί οι ζαπατίστας πήραν τα όπλα; Δυστυχώς τα πράγματα έχουν έτσι που όλα είναι εγκλωβισμένα στα δίχτυα ενός συγκεκριμένου τρόπου παραγωγής-διανομής-κατανάλλωσης και δεν μπορούμε να αυτονομίσουμε έτσι απλά. Το κάθε προιόν που κυκλοφορεί είναι ελεγμένο και διατίθεται με συγκεκριμένο τρόπο. Η εξουσία δεν θα ανεχτεί κανέναν να παραβιάσει τους όρους που έχει επιβάλλει στην παραγωγή. Ακόμα και να γίνει η αυτοοργάνωση ενός εργοστασίου, οι εργάτες αν θέλουν να επιβιώσουν θα πρέπει να γίνουν οι ίδιοι αυτοί που διαμορφώνουν τις συνθήκες εκμετάλλευσης πιο έντονες για να μη τους φάει ο ανταγωνισμός. Δηλαδή να γίνουν ένας συλλογικός καπιταλιστής που για να μην έχει ακριβά προιόντα και η επιχείρηση πατώσει, φροντίζει να μειώσει τους μισθούς. Το θέμα είναι επομένως η ολοκληρωτική ρήξη με την οικονομική εξουσία και η αλλαγή του τρόπου παραγωγής.

Αξιοπρέπεια, ισότητα, ελευθερία

Η αξιοπρέπεια, η ισότητα και η ελευθερία μόνο με έναν τρόπο κατακτιούνται. Όχι με πανό στην πλατεία συντάγματος και στις πορείες αλλά με την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος μέσω της επανάστασης. Χρέος μας να προωθήσουμε αυτόν τον δρόμο ως την μόνη διέξοδο απέναντι στην ανελέητη επίθεση που δεχόμαστε για να πέσει λάδι στη μηχανή συσσώρευσης του κεφαλαίου. Αντί να κρίνουμε τις ευθύνες των υπολοίπων ας αναλάβουμε τις ιστορικές ευθύνες που μας αναλογούν σαν αγωνιστές πριν χαθούμε οριστικά.

πηγή: Indymedia

Advertisements