5

κείμενο της Χ.Τ.

Σκεφτόμουν πως να ξεκινήσω. Αποφάσισα να μοιραστώ κάποιες από τις σκέψεις μου. Θέλω να τα χώσω σε κάποιον. Επειδή όμως βαρέθηκα αυτές τις μέρες ν’ ακούω ευθύνες, βάρη και κατηγορίες να εκτοξεύονται απ’ όλες και προς όλες τις κατευθύνσεις, λέω να «πρωτοτυπήσω». Να τα χώσω….σ’ εμένα. Σ’ εμένα και σ’ένα μεγάλο μέρος της γενιάς μου, που μας θεωρώ συνυπεύθυνους.

Άτομα τα οποία μεγάλωσαν αποβλακωμένα μπροστά σε μια οθόνη, βλέποντας σειρές και παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια. Παιδιά που από νωρίς τσακώνονται με πάθος για τον ολυμπιακό και τον παναθηναϊκό. Εφήβους χωρίς ανησυχίες που γνωρίζουν απ’ έξω το πρόγραμμα του αγαπημένου τους club ή της αγαπημένης τους μπουζουκλερή. Για κορίτσια που τους ενδιέφερε το μαλλί, το νύχι και πόσους γκόμενους θα ρίξουν. Για αγόρια που ψάχνουν που να χώσουν το πουλί τους (αν κάποιος ταράχτηκε με την έκφραση κοινώς στ’ αρχίδια μου) ή το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το ποιές ομάδες θα περάσουν στο champions league.

Όλα αυτά τα παιδιά, μαζί τους και εγώ, μέσα σε όλες αυτές τις «ασχολίες», ανοίγαμε και κανένα βιβλίο. Σχολικά βέβαια…μη πάει το μυαλό σας αλλού…. Να μάθουμε παπαγαλία το μάθημα για τις εξετάσεις. Αλλά είχαμε και κατι καθηγητές!!! Διαμάντια!!! Πολυταξιδεμένους!!! Με εμπειρίες!!! Κοντά μας!!! (ειρωνεύομαι φυσικά) Θυμάμαι πως την ώρα των μαθηματικών ο «αξιότιμος» καθηγητής μας έπαιζε WOW (World of Warcraft). Όλοι ανεξαιρέτως τον θαυμάζαμε! Θέλαμε να γίνουμε σαν και αυτόν. Να γυρίσουμε τον κόσμο! Να βολευτούμε, να γίνουμε μαθηματικοί, φιλόλογοι, γιατροί, μηχανικοί κλπ.

Αχχ. Και έτσι πέρασαν τα μαθητικά μου-μας χρόνια. Ήρθαν τα φοιτητικά. Με εξετάσεις, εργαστήρια, θεωρίες, σκονάκια. Με πάρτυ, ξενύχτια, παρατάξεις, διδάσκοντες, ρατσιστές,  κομματόσκυλα, βολεμένους, αδιάφορους. Ας μην τα τσουβαλιάζω όμως όλα. Υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι είχαν όρεξη. Μου έδωσαν γνώσεις! Δυστυχώς όμως, κανένας τους δεν μου έδωσε ΠΑΙΔΕΙΑ.

Και έρχομαι στο σήμερα. Που ακούω ανθρώπους γύρω μου να συζητούν για ζωή, για ελευθερία, για πολιτική, για ιδεολογίες, για μια άλλη κοινωνία (ουτοπική για κάποιους). Που έχουν επιχειρήματα. Που μπορούν να τα τεκμηριώσουν. Που μπορούν να «διαβάζουν» πίσω από τις λέξεις, πολιτικών και δημοσιογράφων. Και εγώ στέκομαι βουβή. Με ρωτάνε γιατί δε μιλάω. Απαντάω πως ακούω. Στην πραγματικότητα…..απλά δεν καταλαβαίνω. Μπορεί να ξέρω Αγγλικά, Γαλλικά, πιάνο, να έχω ένα πτυχίο στα χέρια μου….όμως δεν καταλαβαίνω.

Το μόνο που κρατάει τα μάτια μου ανοιχτά (εδώ ίσως γελάσετε), είναι το στομάχι μου. Ναι! Αυτό είναι! Βλέπω τι γίνεται γύρω μου και το στομάχι μου δένεται κόμπος. Μπορεί να μην έχω την «κατάλληλη» παιδεία, να μην μπορώ να λάβω μέρος σε πολιτικές συζητήσεις, να μην κάνω καλή χρήση του λόγου, αλλά το ξέρω, το νιώθω…. σαπίλα παντού. Το νιώθω όταν βλέπω ματάδες να παρελαύνουν δίπλα μου, όταν βλέπω χρυσαυγίτες να σκοτώνουν μετανάστες, όταν βλέπω κομματόσκυλα να σφίγγουν το χέρι του Αντώνη ή του Αλέξη ή δε ξέρω και γω ποιου άλλου. Όταν δεν μπορώ να βρω δουλειά, όταν νιώθω απελπισία, φόβο, ανασφάλεια για το αύριο. Τότε ξυπνάω. Με ξυπνάει το στομάχι μου. Κάτι μέσα μου αντιδρά. Το θέμα είναι ν’ αντιδράσω και εγώ. Ν’ αντιδράσω επιτέλους.

Καλώς ήρθα λοιπόν στην πραγματικότητα.

Θα προσπαθήσω ν’ αποκτήσω την παιδεία που θα έπρεπε να έχω, για να μη με κάνει κανένας πούστης να αισθάνομαι αβοήθητη…..Για να αποκτήσω όπλα, να σταθώ απέναντι του και να τον αντιμετωπίσω. Αρκετά κοιμήθηκα! Ήρθε η ώρα να ξυπνήσω (ή μήπως να ξυπνήσουμε;).

Advertisements